دالیت ها

دالیت ها

نجس ها یا «دالیت ها» را تنها در شبه قاره هند می توان یافت. مردمانی با بیش از 200 میلیون نفر جمعیت که تنها نام آدم را بر دوش می کشند. آدمهایی که اگر چه جایگاهی در نظام کاستی جامعه هند ندارند و «Out of Caste» محسوب می شوند اما دوام و بقای نظام کاستی منوط به وجود و زیست ناگوار آنها است. واقعیت این است که نظام کاستی بخش جدایی ناپذیر و فناناپذیر جامعه هند است.

هر چند با گسترش شهرنشینی و رشد اقتصادی هند بخش هایی از این نظام کمرنگ شده است و کوشش های انسانی فراوانی برای محو آن انجام شده است و می شود، اما این غول هزار ساله، پرنفس و قدرتمند در جای جای ذهن و ضمیر مردمان شبه قاره حضور دارد.

میراث آمبدکار برای نجس ها، در قاون اساسی متبلور شده است. جایی که برای توهین به نجس ها جریمه نقدی و مجازات زندان در نظر گرفته شد. در هند امروز کسی حق ندارد فردی را به خاطر تعلق به کاست نجس ها از حقوق اجتماعی منع کند و مثلا از استخدام وی سر باز زند. همچنین نجس ها دارای نوعی سهمیه برای استخدام و ورود به دانشگاه شدند. اما این موارد جزو اصول مغفوله قانون اساسی باقی ماند و هیچ شأن و اعتبار بهتری برای آنها به همراه نیاورد. نجس بودن امری است که فرد هیچ دخلی در انتخاب آن ندارد و تا پایان عمر با وی خواهد ماند.

هندوها در گذشته ستم های باورنکردنی بر نجس ها روا داشته اند. از سپردن مشاغل پست تا تفکیک مدارس و معابد و حتی منع عبور و مرور آنها در ساعات خاصی از روز، که خورشید به گونه ای بتابد که سایه یک فرد نجس بر یک هندوی متعلق به کاست بالاتر بیفتد و وی را مجبور به انجام اعمال مذهبی و غسل و دادن پوجا کند.

این قسم تبعیض ها هم اکنون در نقاط روستایی رواج و شدت بیشتری دارد و در شهرها که به قول جامعه شناس آلمانی، گئورگ زیمل، مشخصه اصلی آن بیگانگی فرد است کمتر است. اما تبعیض ها همچنان وجود دارد و به صورت سیستماتیک خود را بازتولید می کند.

دکتر بی آر آمبدکار (1965- 1891)

میراث آمبدکار برای نجس ها، در قاون اساسی متبلور شده است. جایی که برای توهین به نجس ها جریمه نقدی و مجازات زندان در نظر گرفته شد. در هند امروز کسی حق ندارد فردی را به خاطر تعلق به کاست نجس ها از حقوق اجتماعی منع کند و مثلا از استخدام وی سر باز زند. همچنین نجس ها دارای نوعی سهمیه برای استخدام و ورود به دانشگاه شدند. اما این موارد جزو اصول مغفوله قانون اساسی باقی ماند و هیچ شأن و اعتبار بهتری برای آنها به همراه نیاورد. نجس بودن امری است که فرد هیچ دخلی در انتخاب آن ندارد و تا پایان عمر با وی خواهد ماند.

هندوها در گذشته ستم های باورنکردنی بر نجس ها روا داشته اند. از سپردن مشاغل پست تا تفکیک مدارس و معابد و حتی منع عبور و مرور آنها در ساعات خاصی از روز، که خورشید به گونه ای بتابد که سایه یک فرد نجس بر یک هندوی متعلق به کاست بالاتر بیفتد و وی را مجبور به انجام اعمال مذهبی و غسل و دادن پوجا کند.

این قسم تبعیض ها هم اکنون در نقاط روستایی رواج و شدت بیشتری دارد و در شهرها که به قول جامعه شناس آلمانی، گئورگ زیمل، مشخصه اصلی آن بیگانگی فرد است کمتر است. اما تبعیض ها همچنان وجود دارد و به صورت سیستماتیک خود را بازتولید می کند.

برای اینکه بدانیم نجس ها چه گروهی هستند و چه جایگاهی در جامعه هند دارند ابتدا باید با قواعد معنایی نظام کاستی آشنا شویم.

نظام کاستی

یکی از اسرار بسیار درهم پیچیده هند، نظام کاستی اش است. این نظام که هم اکنون قدمتی بیش از 3000 سال دارد، به نظر می رسد ابتدا بوسیله طبقه برهمنان برای حفظ برتری شان بوجود آمده و سرانجام به 4 طبقه مجزا تقسیم شده است.

در رأس این نظام برهمنان هستند. آنها روحانیانی هستند که در مورد اینکه در جامعه و دین چه چیز درست و چه چیز نادرست است به قضاوت می پردازند. پس از آن کاست کشاتریا قرار دارد که جنگجویان و اشراف می باشند. وشیا کاست صنعتگران و بازرگانان است و سرانجام کاست شودرا که دربرگیرنده کشاورزان و دهقانان است. گفته شده است که این چهار کاست از دهان برهما (کاست برهمن) بازوهای برهما (کاست کشاتریا) رانها (کاست وشیا) و پاهای برهما (شودرا) پدیدار شده اند.

در ذیل این چهار کاست اصلی، کاست ضمیمه شده ای به عنوان گروه پنجم قرار دارد. آنها در واقع کاستی ندارند و چون «بیرون از کاست» هستند نجس محسوب می شوند. دالیت ها در معنا، گروه اجتماعی استثمار شده، تحت ستم قرار گرفته و منکوب شده هستند.

اطلاعات کامل تر در وبلاگ بصورت فایل PDF موجود است.

دریافت